God zei:
Hoe heerlijk is deze ingebeelde wereld die Ik geschapen heb. Ik schiep verbeelding. Ik heb verbeelding gemanifesteerd. De individuele jij is verbeelding, verbeelding tot in het laatste detail. Ik stelde Me man en vrouw voor en Ik gaf de één aan de ander. Ik stelde Me de Hof van Eden voor, wat erg leek op de realiteit van wat ingebeeld was. Verbeeldingen namen over en dan was er de verwarring en de verhalen begonnen en de verhalen gaan nog steeds door. Er is een hobbel op de weg. Er moet een hobbel op de weg zijn, waar je langs komt of overheen springt. Verhalen vereisen dat. Er moet een stokkende adem zijn. Er is zoveel opwinding.
Spanning is als een soort trekdrop. De spanning wordt opgevoerd en dan laat de spanning los. De adem wordt uitgeblazen en het leven gaat verder en meer drama komt naar voren.
Mijn kinderen doen meer dan een verhaal vertellen. Zij leven het. Zo lijkt het. Verbeelding maakt alles reëel. Verbeelding maakt draken echt en allerlei soorten dingen. De boeman is echt. Kabouters zijn echt. Alles kan echt zijn, veeleer alles kan echt lijken, zolang als er in geloofd wordt.
Sterren zijn er om een wens te doen. Dat is een waardige traditie. En de zon is er om je in te koesteren en om Onze weg te verlichten. De aantrekkingskracht van de ster trekt aan je zoals de getijden. Je hebt een vrije wil, maar toch is een vrije wil betrekkelijk. Je hebt veel reflexen.
Tenslotte kies je voor hen, zelfs als je er zeker van bent, dat je dat niet doet. Je bent er zeker van dat reflexen aan je worden opgedrongen. Misschien is het een nummerspel en er zijn bepaalde reflexen of reacties aan je toegewezen, terwijl je ze liever niet hebt.
Iemand of iets zegt: "Dans". En je danst. Iemand of iets zegt: "Huil" en je huilt. Welbehagen is jouw wil. Het komt uit zijn schuilplaats te voorschijn en houdt een parade voor je ogen. Tussen je hart en je ogen stapt het welbehagen trots rond.
De mist trekt op vanochtend, want jij bent de zonneschijn die de zonneschijn van zichzelf ontdekt. De ontdekker ontdekt dat hij het zelf is, die hij ontdekt. Hij is bezig met dat te ontdekken wat hij altijd geweten heeft. Zelfs middenin de verbeelding, weet hij de Waarheid en hij speelt het spel van herontdekking van hetgeen altijd geweten is, maar afgewend. Hij wendde zijn ogen af. Jij wendt je ogen af. Jij laat licht schijnen door een nauw sleutelgat. Zo zie je de kansen die je hebt ingesteld om het leven interessant te maken.
Maar in hoeverre is dit van belang voor je, vraag Ik je. Je wil weten hoe je ontstaan bent. Woorden zullen je het niet verklaren. Het moet simpelweg duidelijk voor je worden. Op een dag doe je een rolgordijn open en de zon schijnt op je.
Alle verhalen zijn verzonnen. Jij geeft ze vorm. De verhalen zijn als zandkastelen die je op het strand gebouwd hebt en die door de golven worden weggespoeld. Wie zegt dat de zandkastelen er echt waren, want ze zijn nu weggespoeld en het zand heeft zich weer samengevoegd met het zand van alle tijden, dat overal ligt op de stranden.
Hoeveel woorden neemt de tijd in beslag? Kunnen woorden worden gemeten in tijd, zoals de wereld de tijd meet? Hoeveel woorden per minuut
kun je typen? Als je het antwoord weet, wat heb je dan? Waar heeft het antwoord je gebracht en waarom heb je het? Waar is het goed voor?
Verbeelding is een mooie pauze in het midden van de stilte. Stilte is de prooi waar jullie je omheen verzamelen. Jullie verzamelen je rond de stilte en het kampvuur. Hier zijn twee levensvelden op Aarde – stilte aan het ene einde en vuur aan het andere. Er is een grote brand en de stilte en de grote brand houden een race. En wie wint, denk je?
De stilte natuurlijk, want stilte is gewoon. Er hoeft geen lucifer te worden aangestoken voor de Stilte om te zijn. Liefde leeft Stilte.