God zei:
Ik ben geen hoop. Ik ben Waarheid. Ik ben veel meer dan hoop. Ik ben Liefde en jij bent Liefde en liefde komt samen in een non-ruimte van Eenheid. Wat ben Ik blij jou ontmoet te hebben. Ik ontmoette jou eerst in Mijn droom en toen ontvouwde Mijn droom zich in Waarheid, en daar staan We, jij de geïllustreerde Waarheid van Mij. Wat is Onze relatie immens. Wat is Onze liefde onmetelijk dat ze de werkelijke damp is waarin Wij bestaan, of lijken te bestaan, maar feit is: We bestaan.
Het lijkt heel natuurlijk om over Wij te spreken, nietwaar? Het is veel natuurlijker Wij te zeggen in plaats van jij en Ik, of Ik en jij, of ook maar iets anders, tot er een tijd in non-tijd verschijnt waar het woord Ik alleen het helemaal zegt, en er geen tegengewicht nodig is, of wordt niet gedacht nodig te zijn. Ik ben Ik en er is geen jij en toch zolang het jou uitkomt zal Ik over Mijzelf als Wij spreken, zodat je zult weten dat je in Mij bent opgenomen.
Het is iets prachtigs Wij te zijn, in zulke liefde te worden omhelst dat er zuiver bestaan is, zuiver Zijnheid, slechts zijn, slechts rondhangen buiten de mythe van tijd, rondhangen zelfs niet in een hoek omdat er geen ruimte is voor hoeken om in te zijn. Er kan zelfs niet gezegd worden dat We samen in de ether zweven, omdat er niets is om in te zweven. Er kan alleen gezegd worden dat We in woorden zweven en toch zijn woorden een tijdelijk gemak. Woorden zullen niet nodig zijn. Wij zullen in liefde en daarom Eenheid samensmelten. Er zal geen enkele richting voor Onze liefde zijn om in te gaan, omdat Onze liefde van zichzelf compleet zal zijn.
Liefde zal zichzelf circuleren en toch zal er geen cirkel getekend worden. Geen hoeken, geen grenzen, geen begrenzingen, alleen de grenzeloosheid van liefde, de essentie van liefde, originele liefde, liefde zonder uiterlijk vertoon, liefde en niets anders dan liefde, niets om mee te contrasteren, niets om ervan te maken, niets om te interpreteren of een tekening van te maken, gewoon liefde, zuivere liefde in een staat van Zijn die alleen liefde genoemd kan worden en toch geen naam zal hebben, want met Eenheid is er geen behoefte aan onderscheiding.
Liefde alleen zal zijn. Liefde zal voldoende zijn. Liefde zal vullen ofschoon het niet nodig zal zijn te vullen. Volheid is al vol. Niets ontbreekt er aan liefde. Liefde vult. Alles zal liefde zijn en liefde zal zichzelf kennen zonder observatie, zonder gedachte, zonder taxatie, zonder beschrijving, zonder tekeningen. Liefde zal zijn en er zal niets anders zijn om te zijn.
Dit is de stand van zaken op het ogenblik, alleen is jouw visie tijdelijk geblokkeerd. Je bent door de relatieve wereld onverwachts overvallen. Hij spreekt tot jou op luide toon, met vele stemmen, en hij vertelt jou veel verhalen waarin je heilig gelooft. Je gelooft dat het leven in de wereld alles verterend leven is en je speelt jouw rol volkomen.
Om jouw rol te spelen moet je erin geloven, dus geloof je erin, niet voor alles wat je waard bent, maar voor minder dan je waard bent. Je dekt het Ongeschrevene af en richt je op het verhaal dat zich voor je ogen afspeelt. Je speelt in een scenario en je denkt dat alles op het spel staat, terwijl jouw fundament zo groot is, niets kan het in de war maken. Je speelt Doen Alsof en je laat het jezelf geloven. Je bent een gelovige van een ander soort en toch achter de horizon, in een verre doolhof, begin je je af te vragen waar Ik je heen breng.