God zei:
God sprak. God bracht een geluid uit en van het geluid dat uit Zijn keel kwam, ontstond de wereld. Door Gods Stem ontstond de wereld. God was voordat Zijn uit een langgerekte noot uit Zijn keel voortkwam. De wereld was niet waarneembaar totdat de wereld ontstond en horizonnen formeerde om over te kijken en zeeën om te bewonderen en in te zwemmen en bergen om te beklimmen en vanaf te kijken. De wereld werd van geluid voorzien en er ontstond jachten en jagen en er gingen lichten, sterren genoemd, aan. Er kwamen menselijke wezens uit de ether en er kwamen dieren uit de wouden en ze vonden menselijke vriendschap.
Uit dat begingeluid als een Ah, dat vanuit de vreugde van God geuit werd, barstte een Universum los, dat zich vormde en toch smeedbaar was, zich opvouwend en ontvouwend, en in staat vormen te maken om op de wereld te zetten. Het was als snelle fotografie waar je het bloeien van een bloem ziet in een paar seconden en dus werden vanuit de Eeuwigheid tijd en ruimte geboren als tweelingen. Vanuit de nietsheid van allesheid werden tijd en ruimte neergeschreven en er waren sporen en er waren lange en korte momenten.
Dit alles werd volmaakt gevormd. De wereld kwam niet uit chaos voort. De wereld kwam voort uit vrede en een uitbarsting van geluid. Er zongen vogels, allerlei soorten vogels, met eindeloze klanken, en de vogels hadden Gods melodieën opgepakt. Hoewel een verward mengsel, schijnbaar een ratjetoe, was alles Gods Stem die zong of neuriede, als je wilt. God verkondigde Zichzelf. Hij schreeuwde vreugde uit. Hij riep uit: "IK BEN".
En daar waren jullie, op de Aarde uitgestort, met niets beginnend, zo leek het. En dus dwaalde je, zoekend naar een gelijkenis van jezelf, en je afvragend waar je was en wat je er deed. Hoe kwam je in deze verbazingwekkende plaats terecht, die abusievelijk als een wildernis werd betiteld?
Je was als een vogel die alleen maar boomtoppen kende en toen ontdekte dat je op de grond aan het graven was. Eens snel met vleugels, toen trad zwaartekracht in werking en je kon niet opstijgen. Je ontdekte alle zintuigen waarmee je was toegerust. Gebonden aan de Aarde, werd je aan het fysieke gebonden. Je vergat dat je vastzat aan Gods hart. Je vergat het. Het fysieke werd jouw God. Je ontdekte vuur en voedsel. En toch ontdekte je ook kunst en muziek. Dit waren grote leidraden voor jou.
Liefde protesteerde hevig en leek vanuit de diepten van de Aarde te sudderen, en toch was liefde uit de Hemel gegoten als regen, en je begon naar boven te kijken. De hemel was een spiegel van jezelf. Het was alsof je in de lucht kon zwemmen. Het was alsof je een acrobaat was die naar elke hoogte zou kunnen gaan en zwaaien en zingen en voorbij alledaagsheid kon komen buitengewoonheid in. Je droeg buitengewoonheid met je mee. Je wist niet altijd dat je die met je had meegedragen. Soms dacht je dat je haar had achtergelaten om voor zichzelf te zorgen. Je was verdrietig zonder de hoogten. Je wist dat er iets ontbrak.
Jij was het zelf die ontbrak. Je was kwijtgeraakt waar je vandaan kwam en alles wat je met je meebracht.
En zo verscheen ellende en sjokte voort en toch was ellende bedrog en vreugde was Waarheid. Je graaft jezelf nu bedrog uit. Je bent bezig de touwen van de Hemel te bereiken die jou naar de Werkelijkheid zullen optrekken. Je zult het je zo goed herinneren. De Waarheid zal niet langer aan de kant gelegd worden. Je zult de echte kleuren van het leven kennen, het leven op Aarde, of het leven ergens anders. Je zult weten waar je vandaan kwam en je zult weten wat jou bracht, en je zult weten Wie je bent, en je zult Mij herkennen als de spiegel van de zeeën waarin je kijkt, en de zon waarin je kijkt, en het Hart van God waarin je kijkt en dat je als jouw eigen zult gaan accepteren.