God zei:
Het is niet mogelijk met zekerheid specifieke aspecten van wat het leven voor je inhoudt te kennen. Ik ga je echter vertellen dat het leven vele wonderen voor je inhoudt. Het leven zelf wacht op jou hoewel je er al in bent, je erin beweegt, het leeft, je erin vermomt.
Wat een groot deel van het leven betreft heb je in een optocht gemarcheerd, en je hebt ook op het trottoir gestaan en naar de optocht gekeken. Het leven is inderdaad iets om naar te kijken.
Je observeert jezelf terwijl je marcheert en je trekt conclusies. Je marcheert opzettelijk op het ritme van de trommels. En stilletjes zie je objectief jezelf marcheren en je slaat misschien ook het ritme van de trommels waarop je marcheert. En dit is het leven zoals je het kent, geobserveerde activiteit en getrokken conclusies.
Je bent meer dan de optocht waarin je denkt te zijn. Je hebt een kostuum als jouw identiteit aangenomen en dus heb je op dezelfde manier anderen gezien als de kostuums die ze dragen. Of je hebt jezelf en anderen gezien als de pracht van een huis waarin gewoond wordt of de nullen van een betaalcheque. Wat mensen dragen is slechts wat ze dragen. Waar mensen wonen is een beschrijving van het huis waarin ze wonen en waar ze wonen is niet wie ze zijn. Hun salaris is slechts hun salaris. Het salaris kan gezien worden als de betekenis van een aantal dingen, waarvan er niet één waar hoeft te zijn.
Iemands glimlach kan echt zijn, of misschien ook niet, maar de status van mensen, hoog of laag, is beslist een maskerade. Er is een collectieve maskerade in de wereld. Er worden etiketten opgeplakt, en er worden etiketten gebruikt, terwijl etiketten slechts etiketten zijn en niet dichtbij de Waarheid komen. Als allen Eén zijn, wat heeft status dan ergens mee te maken?
Het is alsof er in het leven een goochelaar is die sinaasappelen in de lucht gooit. Sommige komen naar beneden en sommige nog niet. Sommige komen als appels naar beneden en sommige komen naar beneden als knollen. Het leven is vaak een goochelact. Je leeft in twee werelden tegelijk en je jongleert met de twee kanten van je leven.
Jouw leven is altijd in beweging. Het is beslist niet stationair. En toch getuig jij, een stille getuige, van de verschijning van jouw leven op Aarde.
De beweging van jouw leven is een kant van de medaille. De stilte is een andere. Er zijn ook andere dimensies, maar dat is voor een andere dag.
Jij bent de stille getuige van jouw leven en dan trek jij, de jij die in de ban van de relatieve wereld is, conclusies uit wat je gezien hebt. En dus voorzie je jouw leven van etiketten. Je zegt dat het mooi is, of het is goed, of het is in orde, of het is zwaar, of het is tragisch. Het is maar leven.
En dus oordeel je over de waarde van je leven alsof er maar één regeling in orde is en elke andere niet, alsof je leven een loop moet nemen die het niet neemt. En dus begin je met je leven en stopt het en misschien blokkeer je zijn stroom. Je pauzeert in je leven terwijl je het taxeert, alsof je een gemeentelijk taxateur was die punten optelt.
Er zit meer aan je leven vast dan wat erin gebeurt. Er zit meer aan jou vast dan wat verschijnt. Er zit meer aan alles vast dan je je kunt voorstellen. Geef nu aan jezelf toe dat je niet al te veel over je leven weet. Je zult meer weten als je het peilen van je leven en het mogelijk afkeuren loslaat.
Neem het leven zoals het komt. Geniet ervan in leven te zijn. Je hoeft niet met het leven te redetwisten. Je hoeft niet te beslissen dat het leven het verkeerd heeft en dat jij gelijk hebt.
Het leven zal zijn ding doen. Heb wat begrip voor het leven. Wees mild voor jezelf. Wees mild voor het leven. Wees mild.