God zei:
Trek het anker van jouw hart op. Jouw hart is niet bedoeld verankerd te zijn. Er moeten geen zware gewichten in jouw hart zijn. Jouw hart is bedoeld zo licht te zijn als een vogel en vrij te vliegen zo hoog als hoog maar zijn kan.
Geef toe dat je jouw hart belast hebt en nu is het aan jou om het te ontlasten. Trek die ankers op. Trek aan die touwen. Haal die ankers uit je hart. Nog een beetje meer, geliefden, en je zult klaar zijn.
Het is waar, het kan zwaar werk zijn om ze op te trekken, vooral na al deze jaren, en toch kun je het. Niemand zal ze er voor jou uittrekken. Je moet ze met veel kracht optrekken en die geroeste ankers naar de oppervlakte krijgen. Je moet ze van jouw hart losmaken. Er is teveel aan jouw hart vastgebonden geweest. Jouw hart, jouw mooie hart, is bedoeld gewichtloos te zijn. Jouw hart is niet bedoeld terneergedrukt te zijn. Jouw hart is niet bedoeld lasten te dragen. Til die schuit op. Sjouw die baal.
Hoe kun je vliegen als je hart terneergedrukt is door roestige ankers en tonnen kolen en as van wat er in jouw hart gebrand heeft. Kus nu je hart. Hou van je hart. Jouw hart is niet schuldig aan wat jij erin gehouden hebt. Jouw hart is onschuldig. Je wees plichten aan je hart toe die er niet natuurlijk voor zijn. Dacht je dat jouw hart er echt was om het verleden te begraven? Het verleden is niets. Jouw gedachten en interpretaties zijn iets anders. Je verzon gebeurtenissen, je interpreteerde gebeurtenissen en je legde ze in jouw hart. Je bedekte ze met bladeren en zei: "Verval daar tot bederf. Blijf daar begraven." En je gooide nog een paar beschimmelde bladeren bovenop gedachten die er niet waren om door jou bewaard te worden. Jouw mooie hart werd een ceremoniële kist voor denkbeeldige duels die je met jezelf vocht.
De Aarde was niet stevig genoeg voor jou en dus verhardde jij je hart. Harten zijn bedoeld zacht te zijn. Ze zijn bedoeld ontluikende bloemen te zijn die in de wind buigen en naar de zon kijken. Blauweregen is niet bedoeld droefgeestig te zijn. Harten zijn niet bedoeld boosheid te uiten. Harten zijn bedoeld liefde te koesteren en niets dan liefde. Geen uitzonderingen.
Gooi er ook spijt uit. Gooi er de toevallen uit die je geringschat hebt en toch in je hart hield. Je bewaarde wonden. Je verbond ze en toch gaf je erop af en bleef de wonden verzorgen als in een koude opslagruimte. Je verwondde jouw hart en je hield de wonden voor jezelf als kostbare herinneringen aan een bloedend verleden.
Raap nu jouw hart op en heb het lief. Laat jouw hart liefde zijn. Laat jouw hart de liefde zijn die je nooit had, of de liefde die uit jouw hart werd weggerukt. Hou je hart niet in gijzeling. Laat het niet de zondebok zijn voor de onwetendheid die schijnbare anderen op jou gestapeld lijken te hebben.
De zware ankers die je in jouw hart gehouden hebt, werden door kettingen vastgehouden. Deze kettingen zijn zelfs geen herinneringen. Herinnerd of niet, je hebt kratten misdaden die tegen jou bestendigd zijn bewaard. Je nam deel aan een verhaal en je hield het aan jouw hart. Bevrijd je hart van deze verhalen. Laat ze los. Vind betere verhalen. Schrijf betere verhalen. Begin opnieuw.
"Er was eens een mens die gescheurde overblijfselen uit zijn hart haalde. De mens wandelde uit het verleden en begon opnieuw. Hij liep in blijdschap. Hij omarmde blijdschap. Hij besproeide de Aarde met blijdschap."