God zei:
Kalmte komt dicht bij Godsvrucht. Streef ernaar kalm te zijn. Kalmte betekent het leven nemen in je eigen tempo. Wat er zich ook voordoet, blijf doorlopen.
Je hebt geen quotum verwarring nodig. Je kunt zonder. Je bent geen soldaat die met een zwaard door het leven loopt. Je bent er niet klaar voor om vermeende vijanden te overwinnen.
Zoals het staat, zie je beledigingen van je ego. Ik wilde zeggen van jouw eer, maar We kunnen openhartig zijn en ego zeggen. Vanuit jouw oogpunt deed het leven iets verkeerd. Je hebt het gevoel dat als het leven jou met respect zou behandelen, het dit wat het ook was niet gedaan zou hebben.
Als je het gevoel hebt dat het leven jou niet tevreden stelt, dan moet jij jezelf tevreden stellen. Beter nog, trek de behoefte van tevreden stellen niet naar je toe. Heb in de eerste plaats gelijkmoedigheid.
Het leven is niet bedoeld om jou neer te slaan. Het leven is niet bedoeld om onzeker te zijn. Het leven is bedoeld te zijn wat het is.
Hoe jij het leven neemt is een ander verhaal. Soms neem je het leven bij de nek en schudt het heen en weer. Je zegt ertegen: "Hoe kon je? Hoe kon je dit doen? Hoe kon je dit laten gebeuren? Je had het recht niet."
Het leven loopt volgens zijn eigen regels, niet die van jou. Jouw regels zijn protesten. Het is beter je hoed voor het leven af te nemen en door te blijven gaan. Het leven slaat jou niet neer. Jij slaat jezelf neer. Raak niet in vuistgevechten met het leven. Het leven heeft ieder recht het leven te zijn. Het leven vervolgt jou niet. Misschien vervolg jij het leven. Je kunt er links en rechts naar slaan. Je kunt met je voeten stampen tegen het leven. "Hoe kon je mij dit aandoen?"
Het leven doet jou niets aan. Het leven is zoals het leven is. Wees niet strijdlustig tegen het leven. Als liefde de ober is die jou een bord brengt dat je niet zou kiezen, wees dan genadig. Misschien werd er geen fout gemaakt.
Tegelijkertijd, als het leven jou iets lijkt te brengen wat je niet besteld hebt, is er dat aspect waar je het leven naar jezelf toe brengt. Je ging naar een buffettafel en op een of andere manier bediende jij jezelf. Je vulde je eigen bord. Dat zou je niet doen, zeg je. Je zou nooit jezelf opdienen waar je niet van houdt, en toch is het heel goed mogelijk dat je dat deed. Je kunt het niet verklaren, want niemand zou bestellen wat er jou gebeurt en toch is de fout misschien die van jou. Misschien stuurde je een gedachte uit en kwam die als een boemerang naar je terug. Misschien belandde er een vloek die je aan iemand gaf op jou. En toch kan niets hiervan verklaard worden. Je kunt niet altijd de logica van de wereld gebruiken. Je kunt niet altijd wijs uit de kaarten die het leven jou uitdeelt. Jij kunt de kaart gekozen hebben. Dat zou je nooit doen, maar misschien had je, ergens in het verre verleden, die kaart als de jouwe gemerkt.
Of je de bedelingen van het leven wel of niet begrijpt, het is nu aan jou om door te gaan. Je kunt niet doorgaan met op dezelfde plaats te protesteren. Je moet een stap doen. Je moet het loslaten. De enige manier om wat het leven jou lijkt te overhandigen ongedaan te maken, is te blijven doorlopen. Recht je schouders en loop door. Klim een tree. Creëer iets nieuws. Creëer nieuwe gedachten.
Als je wist, diep van binnen wist, dat je Mijn geliefd kind bent, hoe lang zou je dan boos blijven roepen? Hoe lang zou je met je vuist schudden? Hoe lang zou je nodig hebben om dat wat al achter je ligt lief te hebben en door te gaan en verwarring en onzekerheid achter je te laten? We lopen samen. Wat er ook mag gebeuren, We lopen samen. Straf jezelf niet om wat er gebeurd is. De tijd van zelfkastijding is voorbij. Sta op! Verhef je!