God zei:
Omdat er in de Hemel geen tijd is, is er geen tempo. Er is geen haast maken en geen langzamer gaan. Alles bestaat tezelfder tijd, liever, niet-tijd. In de Hemel is er ook geen ruimte. Er is ruimteloosheid. Er is geen kilometer of centimeter. Er is geen geografie. Zelfs geen ruimte daar buiten.
Tijdloosheid en ruimteloosheid gaan hand in hand. Of beter, aangezien ze niet bestaan, gaan ze zelfs niet hand in hand. Ze zijn gewoon niet-bestaand.
De schoonheid van het leven op Aarde is dat er de illusie van tijd en ruimte is. Je houdt van het beeld van ruimte dat je ziet, en je houdt van het verloop van tijd en de seizoenen. Dit alles is mooi. Wat niet zo mooi is, is jouw volslagen vertrouwen in tijd en ruimte alsof ze het hart van het bestaan zouden zijn.
Intussen weet je dat Zijn het hart van het bestaan is. Zijn is ongeacht ruimteloosheid en tijdloosheid. Zijn is de onderlaag, zullen We zeggen? Zijn is beslist de onderlaag. Als er geen Zijn zou zijn, zou de illusie van tijd en ruimte er niet zijn. Als er geen Zijn zou zijn, zouden de illusoire veranderlijke kenmerken van het fysieke leven op Aarde er niet zijn. Jouw lichaam gedraagt zich volgens de tijdelijke fysieke wetten. Ten gevolge van het Zijn, volgen de fysieke wetten een continuïteit die zeker lijkt te bestaan en toch niet bestaat. Op een niveau lijkt het bewijsbaar. Een niveau is een niveau. In een minuut waarin geloofd wordt, bestaat het lichaam. In een andere minuut waarin geloofd wordt, valt het lichaam weg, want het Ware Zijn heeft het lichaam verlaten, dat toch maar tijdelijk onder de wetten van de wereld was.
De fysieke wereld fopt jou. De fysieke wereld moet echter niet genegeerd worden. Het is de speelplaats waar je voor een poosje heen gaat. Geniet van het spel en herinner je de Werkelijkheid. Herinner je Mij. Herinner jezelf eraan dat er een ander leven van Zijn op de achtergrond doorgaat en een dat jou nooit of te nimmer verlaat. Noch heb jij het ooit verlaten.
Praktisch gesproken heb je een verantwoordelijkheid tegenover beide werelden, alhoewel er een voorgesteld wordt alsof hij echt zou zijn. In het alsof speelt iedereen zijn rol goed. Iedereen speelt verstoppertje. Iedereen reist op dezelfde weg in een of andere vermomming. Blijf in de wereld en laat de vermomming achter.
Geen verstoppen meer. Nu alleen zoeken. Je zoekt ernaar de Aarde naar het niveau van de Hemel de te verheffen. Dit is beslist mogelijk. Het is niet alleen mogelijk, het gebeurt. Jij bent in de zoekende fase van het leven. Er is gezegd: ""Zoekt en gij zult vinden". Het is toevallig zo, dat je zult vinden of je bewust zoekt of niet. Het is de moeite waard de bedoeling te hebben, maar je hebt steeds gevonden en nu ontwaak je tot het feit dat je bezig geweest bent jezelf te vinden.
We kunnen dat verder nemen. Je bent aan het zoeken geweest om uit te vinden waar je nu bent. Je bent altijd in deze niet-plaats die je gezocht hebt geweest. Je hebt de haven nooit verlaten. Je was op een ingebeelde reis, geliefden. Je was op een reis van een droom en nu ontwaak je tot het feit dat het schip nooit de kust van de Hemel verliet.
Je had een langdurige droom gecreëerd in de illusie van tijd en ruimte. Er was veel aan de droom om van te houden. Jouw Zijnheid ging mee in tijd en ruimte. Tijd en ruimte waren onbetrouwbaar. Niettemin ging jij erin mee. Geen wonder dat je angst had.
Nu ga je het rijk van Zijn binnen waar niets gebeuren kan, dat wil zeggen, niets behalve liefde in volle mate. Wie had dat ooit gedacht?