God zei:
Je bent nu op het toppunt van het leven. Je loopt op Broadway. Je loopt op de snelweg. Je bent op het punt waarvan geen terugkeer mogelijk is. Je kunt niet naar het verleden terugkeren. Het verleden was toch maar ingebeeld.
Jij en Ik zijn vrienden voor de Eeuwigheid. Er was nooit een tijd dat We elkaar niet kenden. Jij werd uit Mijn scheppende drang geboren en dus ben je Mijn Geschapen Wezen. Ik riep naar jou en jij snelde in Mijn armen. Ik trok je naar Mij toe en jij trok Mij naar jou toe. Dit is jouw situatie. Alles is niet zoals je dacht. Alles is veel beter dan je dacht.
Je dwaalde ogenschijnlijk op een laan van Onmetelijkheid af, maar je bent de Onmetelijkheid. Ik schiep de wereld en jou, en toch blijf jij de wereld en jezelf scheppen. De Geschapene schept.
Tegelijkertijd is er Oneindigheid die groter is dan het Geschapene. Oneindigheid is van voor de Schepping, in de loop van de Schepping, en Oneindigheid is voor altijd in de enormiteit van de tijdloosheid waarin ze rust.
Oneindig ben jij.
Oneindig ben Ik.
De uitdrukking van Oneindigheid is liefde. Oneindigheid zelf is Eenheid. Eenheid houdt ervan zichzelf te kopiëren. Eenheid houdt van al wat is. Eenheid houdt oneindig van zichzelf. Er is geen einde aan de Schepping en toch was er nooit een begin. Ze was er altijd. Zelfs in zaadvorm was ze er. Vóór weten bestond Eeuwigheid. Eeuwigheid en Oneindigheid bestaan voort in een rijk van niet-bestaan.
Jij was bij de dingen betrokken vanaf het allereerste niet-begin. Er was nooit een oneindig klein ogenblik dat Wij Niet waren. Wij ervaren samen in het kader van geen ervaring. Wie moet wat en wanneer en waarom ervaren behalve om Onze exploratie van de rivier van vreugde waarin Wij Onszelf vinden? Wij koesteren Ons in de stralen van de zon.
Er is niet teveel vreugde. Dat kan niet. En toch als vreugde teveel wordt om mee om te gaan, alsof vreugde een tegenpool zou hebben, komt haar tegenpool binnen en je zwemt erin. Ik ben meer een Schepper dan een zwemmer. Jij zwemt. Ik kijk toe.
De fonkeling in de rivier van het Universum als de zon zichzelf op jouw huid verwarmt en jou woordeloze verhalen vertelt, is verbazingwekkend. Je neemt de verhalen en het chlorophyl van de zon op. De zon wenkt naar jou en jij wenkt naar de zon. Er is een uitwisseling gaande. Het is een uitwisseling van liefde. Het is een grenzeloze uitwisseling. Aantekeningen worden niet bijgehouden. Het is gewoon de transactie die gemaakt is. Je stond hem toe, hoewel er geen toestemming nodig was. Het leven is zoals het leven doet. Jij bent de veroorlover en de veroorloofde en de veroorloving. Er stijgt niets anders dan jou op naar de Zon van Mijn hart en daarom naar de zon van jouw hart, schijnbaar afgezonderd in jouw borst.
De Schepping ontvouwt zich en jij bevindt je erin en erop en erboven en eronder.
Er is geen verwarring. Je danste de dans en je zong het lied, of het zong zichzelf, of echode Mijn lied, of echode het jouwe en het Universum rommelde en murmelde zijn eigen levenslied.
Waaraan hebben Wij dit genoegen te danken? We danken het aan Onszelf en toch, wie of wat bedanken We? Ik denk dat We Onszelf bedanken. En toch wie veranderde wie je schijnbaar in het leven was een ogenblik geleden, dus ben je ontwijkend. Wat ontwijkt is belangrijk. Het ontwijkende is belangrijker dan het gekende. Je bent veel meer dan je zelf denkt dat je bent.
Ik ken jou natuurlijk en weet dat je bent die je bent. Ik schiep jou en Ik ben je nooit vergeten. Ik hou je in gedachte en altijd in Mijn hart. In Mijn hart verblijf je met Mij.