God zei:
Er zit geen finesse aan het leven. Niemand is het te slim af. Niemand overleeft het. Het leven levert zichzelf aan jou en dan laat het jou inslapen.
Tijdelijk is dit leven op Aarde. Iedereen weet dat en toch vergeet iedereen het.
Het leven op Aarde wordt zo uitermate serieus, zwaar, waard om erover te redetwisten. Er zijn fataliteiten van het hart. Waarom is dat? Waarom kan het leven op Aarde geen lolletje zijn? Waarom moet het leven zo serieus zijn dat harten breken en het leven onbeduidend wordt?
Zelfs als het leven op Aarde zijn spanwijdte vergroot, welk verschil zou het dan maken voor de ernst waarmee het leven wordt opgevat?
Het leven is bedoeld voor het welzijn van allen te zijn. Vijandschap moet er niet binnenkomen. Zeker, oorlogen zijn het domste waarvan Ik ooit heb gehoord. Vijandigheid is bedoeld en lijkt echt terwijl alles in het leven aldoor water naar zee is. Wat jij werkelijkheid noemt is geen werkelijkheid. Je noemt strijd werkelijkheid. Streef naar vrede, niet naar twist.
Ik legde jou geen gevechtsterrein voor. Ik legde jou geen vijandschap voor.
Ik plaatste jou in groene weiden met genoeg voor allemaal. Moge het zo zijn, dat Mijn kinderen eigendom en alle zaken die zij als cruciaal beschouwen los kunnen laten.
Kom, geniet van de jou toegewezen tijd die je op Aarde hebt. Maak het mooi. Het leven op Aarde is niet bedoeld verdragen te worden. Aangezien het leven altijddurend is, is jouw tijd op Aarde kort. Het is een minuut en dan poef, is het weg. Er is weinig tijd voor ontoegeeflijke gevoelens. Er is weinig tijd om zulke serieuze berekeningen en fouten en al dat soort zaken te maken, die Mijn kinderen zo serieus nemen. Het is het einde van de wereld geworden als je voor een examen zakt. Welke onbeduidendheid nemen Mijn kinderen zo serieus, alsof het het eind van de wereld zou zijn.
Smeed het ijzer terwijl het heet is in de tijd dat je het leven hebt. Wat anders is er te doen? Laat jouw greep op het leven los. Hou niet stevig vast. Laat los en creëer een leven waard om te schilderen. Wees een artiest van het leven. Laat jouw kunst gezien worden.
Voor zo'n korte tijd maak jouw leven om notitie van te worden genomen. Geef en neem wat geluk. Vergroot het. Leg laag vreugde op laag vreugde op Aarde. Waarom niet? Wat ben je aan het doen geweest? Soms heb je lagen verdriet opgestapeld, de ene bovenop de andere. Je hebt aan tragedie vastgehouden, alsof het tragedie is waar het leven voor is. Oh, wat een verspilling.
De wereld werd niet voor tragedie geschapen. Toch zijn tragedies opgestapeld. Tragedies zijn een bekende hoeveelheid geworden en zijn overvloedig uitgedeeld.
Iemand moet deze aandacht voor verdriet en ziekte en hartkloppingen stoppen. Jij wacht op Mij en Ik wacht op jou. Het is geen impasse. Echt niet. Neem gewoon een andere kijk op het leven en weet dat het voor vreugde is, verwachte vreugde en onverwachte vreugde. Laat jouw greep op het leven los en ga erin mee. Tragedie is wat jij zegt dat het is.
Wat als de dood geëerd zou worden? De dood van het lichaam is onvermijdelijk de uitkomst. Je wilt toch niet voor altijd in hetzelfde lichaam leven. Hoezeer ben jij met jouw lichaam geassocieerd, terwijl het zo'n vaag ding is, niet waard het te behouden alsof jouw lichaam het doel van jouw leven was. Waarom een antieke auto in je garage houden? Vroeg of laat zul je hem inruilen.
Wat zou het leven simpel zijn als je geen eigendommen had. De Waarheid is dat je geen eigendommen hebt. Je hebt geen eigendomsrecht. Het leven is iets waaraan je tijd besteedt. Het is iets wat je geeft om het leven van anderen een beetje beter te maken, een beetje beter, een beetje meer vergevend.
Waaruit bestaat jouw leven als het niet in vertrouwen wordt gegeven voor alle levens die volgen? Wijs de weg. Wijs de weg.