God zei:
Van de Oceaan kwam je. Je liep de Zee uit. Een prachtig gezicht was je zoals je uit het water schreed en naar het land ging. Je kwam niet met de parachute. Wat dapper om naar Aarde te komen. Hoe was dit voorspeld. Je nam stevige stappen van de Zee naar de Aarde. Toen was je op land. De zon droogde jou en verwarmde je.
Je deed veel ontdekkingen. Je ontdekte zand. Je drukte je tenen erin. Je schreef met stokken in het zand. Je doopte jezelf in de Oceaan, en er plakte zand aan je voeten.
Je bent een pionier van het leven. Je betrad onbetreden terrein. Je leerde dansen. Je huppelde. Je hinkelde. En dus tilden jouw benen je op en je ziel kwam mee om jou te leiden en erachter te komen hoe je het leven op Aarde ontdekte. Het leven op Aarde was een grap.
En toen werd je met hagelstenen bekogeld. Regen begreep je, maar niet hagelstenen die jou de grond in leken te jagen.
Je bedacht droefheid en twist alsof het leven op Aarde met strijd enzovoort te maken had. Je vocht ontelbare keren met jezelf. Je maakte een zaak van strijd. Je bouwde hindernissen in het zand. Ze waren denkbeeldig. Ze namen jouw leven over alsof ze meer macht hadden dan jij.
Worsteling overweldigde jou. Je werd een vis uit het water. Je hijgde op Aarde. Je wist dat dit niet de manier was waarop het leven op Aarde verondersteld werd te zijn, en toch dacht je dat dit is hoe het is, en je wijdde jezelf ernstig aan je taak en maakte leed en geloofde in dood. Jouw ziel volgde op de voet en wist toch beter.
Je dreef in zand en je dreef in sneeuw en maakte vooruitgang tot jouw stopwoord. Je wist niet waarover je sprak. Je tanden klapperden. Je draaide je rug naar de Zon. Je zwoegde.
Je ziel bleef op je voorhoofd kloppen en toch was er niemand Thuis.
Je waagde je aan de randen van rotsen die je gemaakt had, want het leven op Aarde was niet van scherpe kanten gemaakt, behalve als jij ze begreep. Er waren geen rotsen om van af te vallen. Je werd je bewust van tragedies en zere voeten.
Je ziel hield stevig vast, sloeg haar armen om je heen, zong voor je en fluisterde Mijn naam. Je liep toch alsof er geen ziel was, alsof persoonlijkheid supreem was. Je danste met het ego en struikelde. Het ego werd krullen en haarlokken op je hoofd en je bedacht make-up en allerlei dingen die je op jezelf deed en overtuigde jezelf dat die waar waren. Je verving vals door waar en voelde je tevreden met je kennis. In onwetendheid erkende jij jezelf. Je speelde met je tenen. Je sprong rond. Je sloot steeds weer vrede met jezelf na lange twistgesprekken.
Lange twistgesprekken veranderden in de armen van door de mens gemaakte wetten en je schreef je naam op de stippellijn. Er ontstonden premiejagers. Ze joegen op degenen die wegliepen. Kinderen speelden krijgertje. Het was symbolisch. Kinderen wisten nog hoe plezier te hebben. Ze groeiden op en vergaten.
Romantiek werd gemanipuleerd. Het werd een handel. Liefde werd in flacons parfum en ronde armbanden verkocht. Dromen werden klein en eisten een hoge prijs. Zaken werd een andere naam voor leven en levens werd uit steen gefourageerd.
Nu is de dageraad bezig de krullen van het ego op jouw hoofd te vervangen. Je scheid je haar. Je knipt het ego af. Het valt in stukjes aan je voeten en liefde groeit op vruchtbare grond. Jouw ziel is in zichzelf teruggekomen. Je wantrouwt haar bestaan. Je zoekt om haar te volgen. Je kijkt naar binnen en daar is ze. En hier ben jij.