God zei:
Het is niet zozeer dat Ik spreek. Het is dat IK BEN. Mijn bewustzijn resoneert naar buiten. Vanuit Mijn Stem kwam je voort. Van het geluid van Mijn Stem ontstond je. Sprak Ik niet hardop? Klopte Ik Mij op de borst en bulderde Ik het woord God? Trilde Mijn Wezen? Zei Ik het woord God of vibreerde het geluid eenvoudig van Mij uit, en begon de wereld?
Of schudde Ik van het lachen! Misschien werd er een grap met Mij uitgehaald. Misschien begon de wereld voordat Ik de gedachte over een wereld had. Had Ik zelfs wel het concept? Misschien kwam het geluid vanzelf uit Mijn keel, op de manier waarop iemand onopzettelijk het geluid zou kunnen maken, "Ah", of "Eh" of Hm". Misschien begon Ik net een wijsje te neuriën en de wijs kwam tot leven en de Schepping begon voor Ik het wist. Ik weet zeker dat de Schepping helemaal geen tijd nam. Alles in zes dagen scheppen en rusten op de zevende is een verhaal dat wordt verteld. Ik werk nooit. Ik ben altijd in rust in de stilte van liefde. Stilte betekent echter niet dat Mijn ogen gesloten zijn. Ik schep in alles behagen.
Over de mogelijkheid dat Ik Mij niet van de Schepping bewust ben, maak je geen zorgen. Ik speel met jullie, Mijn kinderen. Ik Die geheel Bewustzijn BEN wist heel goed wanneer Ik Zijn in materie, Zijn in actie, Zijn in leven deed overgaan. Ik moest het wel weten toen de wereld zichzelf aan het scheppen was uit de klei van Mijn Stem. Ik moest het wel weten toen Ik zei: "Op de plaatsen, klaar, actie", en Ik mijn camera te voorschijn haalde en foto's begon te nemen. Ik was een natuurlijk soort God, een natuurlijk soort filmmaker, een natuurlijk artiest van dingen benoemen.
Er was voor Mij geen noodzaak lessen te nemen en te leren hoe te scheppen. De muzieknoten uit Mijn keel gingen als het ware natuurlijkerwijze over in vorm. Kun je niet gewoon een beeld schilderen van hoe het geluid van Mijn keel vorm aannam, vanuit het subtiele ongeziene naar het geziene en aangeraakte? Kun je niet gewoon zien hoe de aanbidding in het geluid Ahh uitgedrukt jou werd, een levend bewegend Wezen van God? Het was niet als bellen blazen, maar het was uit een ademtocht van Mij dat je ontstond. Mijn uitademen is niet opgehouden. Ik ben nog steeds bezig aan de Eerste Ademtocht. Er is geen ophouden aan. Liefde drukte zichzelf uit en stopte nooit. Het klaroengeschal is aanhoudend.
En zo komt het, dat Onze gedachten ook vorm aannemen. Het is de klank van je gedachte die vorm aanneemt, begrijp je.
Schepping schept zichzelf op dit ogenblik overeenkomstig het timbre van jouw gedachten. Dit is de Gods Waarheid die Ik je zeg. Ik ben niet te simplistisch als Ik dit zeg.
Je schrijft de wereld terwijl je erin voortkuiert. Je zingt een gelukkig lied, of je zingt een somber lied. Wat voor geluid je ook maakt, het wordt overgebracht. Wat voor gedachte je ook hebt, hij wordt overgebracht. Alle geluiden die je maakt komen van het oorspronkelijke geluid van Ahh. Merk de verering in dat geluid op. Merk de verering op. Ahh, Ik schiep je. Ahh, Ik schiep de wereld. Ahh, wat een geluk. Wat een vreugde. Ahh werd IK BEN. Ik bestond al en toen werd Ik Mijn Eigen Verwezenlijking. Ik verwezenlijkte jou. Jij bent de noten van de fluit van Mijn Stem. Ik zing voor de wereld en jij bent Mijn lied. Jij bent een lied van Mijzelf.
Ik kan een toon eindeloos aanhouden. Jij bent Oneindigheid voort huppelend, bovenop je schrijvend, een kleine dans dansend, borden aan het opstellen, ze neerhalend, alles een kleine epische afwijking van het Oneindig Wezen dat WIJ ZIJN.