God zei:
Je huilt omdat je huilt. Je weet niet waarom.
Als er tranen komen, zijn ze als regen. Regen en tranen hebben hun plaats. Regen is belangrijk. Regen is noodzakelijk. Tranen hoeven zich niet voor te doen, maar als ze zich voordoen, maken tranen plaats voor meer liefde om jouw hart binnen te gaan. Sta niet stil bij tranen en sta ze toch hun plaats toe. Beter tranen die gehuild worden dan de tranen teruggedrongen, verborgen, opgeslagen. Of je laat je tranen lopen of je dringt ze terug.
Waar kwam het idee vandaan dat het dapper is niet te huilen? Het is moedig te huilen. Dan is de volgende stap, na een stroom tranen, op te staan en je met het leven bezig te houden.
Tranen bestaan zodat je kunt huilen. Het is niet waar dat je je hart eruit kunt huilen. Je ledigt je hart van dat wat er niet hoort.
Je bezit geen tranen. Je bezit geen verlies. Je bezit geen lijden. Dat zijn voorbijgaande dingen. Er is een storm aan de hemel die weggaat om de zon te verwelkomen. Als er tranen overlopen, dan bereiden ze de weg voor iets moois voor jou. Je wilt van het verleden bevrijd worden, nietwaar?
Ik zal je de oorzaak van alle tranen die je vergiet vertellen. Wat de aanleiding ook is, met of zonder jouw besef, alle tranen die je vergiet komen van een gevoel van verlating. Je alleen voelen is het laatste wat je wilt. Alleen op de Hoge Zeeën. Alleen in jouw omgeving. Alleen op je computer. Alleen in de wereld. Alleen in je hart.
Dat gevoel van eenzaamheid dat jou dwarszit, geeft jou te kennen dat die eenzaamheid niet waar kan zijn. Ze is zeker niet juist. Bovendien, geliefden, kan eenzaamheid niet bestaan. Eenzaamheid bestaat niet. Eenzaamheid is een idee waar je bent ingetrapt. In plaats van jezelf in de bocht van de maan, in Mijn armen, in de boomtop te zetten, heb je jezelf op drift laten raken. Je bent baby Mozes in de biezen mand, alleen bent jij het die de wieg weg van de kust duwde.
Je bent in Mijn armen en de wieg zal niet vallen.
Als je afgezonderd in een gevangenis bent, ben Ik bij je. Ik ben precies nu bij je. Ik ben op dit moment bij je. Waar zou Ik anders zijn? Er is nergens anders waar Ik zou zijn, en nergens anders waar Ik kan zijn. Het is onveranderlijk dat Ik bij jou ben. Ik weet het. Nu weet jij het. Weet het. Accepteer.
Eenzaamheid is een emotie waarmee je speelt. Soms vind je het leuk het slechtste scenario te spelen en jezelf te kwellen. Je zou alles doen om niet alleen te zijn, terwijl alleen zijn een idee van jouw verbeelding is. Als je denkt dat je alleen bent, heb je het mis. Het ergste wat zijn kan is dat je alleen met Mij bent, en dat is helemaal niet alleen.
Als je denkt dat je alleen bent, als je denkt dat je verlaten bent, heb je het mis, en toch maakt jouw speculatie van eenzaamheid jou tot gijzelaar. Jouw gevoelens zijn precies wat je zou voelen als je inderdaad alleen zou zijn. Je bent zo'n goede toneelspeler. Als je je inbeeldt dat je alleen in een uitgestrekte woestijn bent, reageer je alsof je dat echt was. Je neemt alle vallen van eenzaamheid met je mee, en je bedekt jezelf ermee. Je doet een deken over je hoofd en je kunt niemand zien. Je isoleert jezelf.
Je hebt die ervaring genoeg gehad. Je hoeft hem niet weer te hebben. Het is een ervaring die jij maakt. Zelfs als je aan de kant van de weg zou worden achtergelaten, ben je niet alleen. Zelfs als er niemands hand is om vast te houden, houd Ik jouw hand vast. Jij bent een schat die Ik vasthoud.