God zei:
Droefheid is niet zo slecht. Een groot deel van de tijd weet je zelfs niet waarom je bedroefd bent, net zo min als je weet waarom het de ene dag regent en de volgende dag zonnig is. Net als regen, komt en gaat droefheid. En droefheid komt ongevraagd. Misschien verwachtte je haar zelfs niet. Je wilde niet dat droefheid voor je voeten viel. Je had nooit om droefheid gevraagd, en toch kwam ze.
Natuurlijk, logisch, komt droefheid van gehechtheid. Gehechtheid is een grappig ding. Je wilt een band met iemand en toch niet gehecht zijn. Je wilt handen vasthouden en toch wil je niet loslaten, maar je weet dat er zoiets als loslaten is, en je weet dat je niet voor altijd handen vast kunt houden. Je weet dat je je handen moet gebruiken om af te wassen en andere dingen te doen.
Is de band dan een geven van liefde, en bindt gehechtheid de band dan strakker? Is gehechtheid behoefte en liefde geven?
In elk geval is het, wat de band ook breekt, in het leven of door de dood van het lichaam, een zware opgave. Je voelt je verlaten. Het is voor jou een mysterie hoe je met een ander verbonden kunt zijn en niet gehecht zijn? En hoe kun je loslaten als je niet wilt loslaten, en je denkt dat je er nooit klaar voor zult zijn om los te laten.
Het moet zo zijn dat jij gehechtheid loslaten beschouwt als liefde loslaten, zorg loslaten, betekenis loslaten. Legt het verlies van een geliefde voor jou de nadruk op afscheiding, zelfs als je intellectueel het concept van Eenheid accepteert? Geeft het verlies van een geliefde, ongeacht de reden, jou het gevoel dat je minder bent? Was jouw geliefde een muur waar je tegen aan kon leunen en die jou staande hield?
En wat is huilen trouwens? Het is zeker een band tussen de geest, het hart en het lichaam. Dat kan niet slecht zijn, nietwaar? Zeker, geest, hart en lichaam zijn nauw verbonden. Jij en een geliefde zijn verbonden waar je ook bent of niet bent. Gehechtheid loslaten hoeft niet te betekenen liefde loslaten, maar misschien heb je alleen gehechtheid gekend. Dat zou kunnen.
Je vindt het fijn een geliefde te zien komen, en je vindt het niet fijn een geliefde te zien gaan. En toch ingang en uitgang zijn deel van het leven. Daar valt niet aan te ontkomen.
Misschien is niet-gehechtheid het vermogen tegen je geliefde te zeggen: "Vaarwel. Geniet van je reis. Geniet van je reis of het een loopje naar de winkel voor een pakje sigaretten is of jouw laatste reis dit leven naar de Hemel. Ik weet dat je nog vele reizen voor je hebt, en ik kan niet met je meegaan. Geniet ervan. Wees gelukkig zonder mij. Ik zou met je meegaan als ik kon. Ik moet hier blijven. De dag zal komen dat ik mij bij je voeg, en we zullen weer herenigd zijn. Intussen geef ik je mijn hart om op te passen, en ik kus je vaarwel. Vaarwel. Ik beloof jou met mijn zegen te laten gaan. Ik zal je niet van je reizen afhouden. Je was de mijne voor een poosje. Altijd is niet echt beter dan een poos. Ik geef je mijn liefde, zodat je haar met je mee kunt nemen, niet als een aandenken, maar als een bewijs. Je gaf mij heel veel, en nu geef ik jou je vrijheid. Hier, hier is ze."
En zeg nu tegen jezelf ook wel te varen. Jij bent ook op een reis, zelfs als jouw lichaam blijft waar het is, zelfs als het moeilijk voor je is om je om te draaien en vaarwel te zeggen.