God zei:
Denk aan de pracht van de Schepping. Het is verbazingwekkend. Ja, Ik poch, Ik schep op. Kijk! Kijk gewoon! Kijk naar een bloem. Kijk naar een van je handen, een vinger, een palm. Kijk naar je lippen die spraak uitbrengen. Kijk naar taal. Kijk naar de wind die door de bladeren van de boom waait. Kijk naar de verbazingwekkende caleidoscoop van de wereld die Ik jou gaf om in rond te draaien.
Ik schiep niet zoveel als Ik verlangde. Ik fabriceerde niet. Ik plaatste een order. Ik gaf zelfs niet het ontwerp. Ik gaf Mijn droom van het ontwerp. Ik zei wat Ik wilde en toen, ziedaar, de Schepping schiep zichzelf. Er zou gezegd kunnen worden dat Ik een geweldig gastenhuis vroeg, een plek waar plaats zou zijn voor iedereen. En raad wat nog meer? Die Schepping zou bewegende delen hebben en altijd nieuw zijn! Alles in de Schepping zou veranderen. Alles in de Schepping zou groeien. Alles in de Schepping zou beweegbaar zijn. Alles zou schommelen. Alles in de Schepping zou springen!
En toch, onder de huppel, wip en sprongen zou er stilte van de eerste orde zijn. Ongelooflijke stilte, onbeweeglijk, onveranderlijk, een perfect niet-verschuivend podium, waar al het dansen plaats zou kunnen vinden. Wat een commotie bovenop dat wat helemaal geen beweging is.
Kun je je geluid voorstellen? Wie zou daaraan hebben kunnen denken? En ogen en dat alles om met ze te zien? Kleuren. Wie dacht er aan aanraking en eindeloze texturen? Waar begon smaak? Wie dacht aan tongen? En wie creëerde de variëteiten van geuren en neuzen om de variëteiten te verschaffen en uit elkaar te houden?
Wie dacht aan hersens en een hart! Wat een gebiedende aanwezigheid was Die van Mij - is Die van Mij - en hoe de platenspeler voortdurend draait. En dan, dankzij Mijn visie en Mijn verlangen, verschenen jullie. Wow, Ik ben goed! Alles wat Ik moest doen was het idee hebben en Mijn idee manifesteerde zich. De Schepping verscheen met een tromgeroffel. Het was zo opwindend wat Ik gesmeed had.
Kan het waar zijn, dat je je soms verveelt en niets vindt om te doen, om naar te kijken, jezelf mee bezig te houden? In dat geval, ga met je ogen dicht zitten en overdenk de wereld die Ik voor jou maakte en alles wat Ik er voor jou in zette om van te genieten. Aanschouw een glorieuze God Die het handwerk dat in beweging werd gezet bewondert.
En dan zijn er andere spelers. Natuurlijk zijn de zon, maan en sterren spelers. En er zijn vele ongeziene spelers en achtergronden en steunpilaren.
Bovenal, zijn jullie er. Je bent als Mijn begeleiding. Je gaat met Mij mee. Het toneel dat Ik voor je neer zette intrigeert Mij. Ik kijk naar een stuk. Je komt op het toneel. Ik kijk naar je. Ik lees een boek dat Ik niet neer kan leggen. Het boek gaat maar door. Er is altijd een nieuw hoofdstuk of een nieuwe brug. Er is altijd iets nieuws, en er zijn geboorten van baby's. Ik heb alles geregeld. Er zijn moeders en vaders. Wie anders dan Ik zou moeders en vaders in leven geroepen kunnen hebben? Wat een artiest ben Ik. Wat een Wezen ben jij.
Ik tuur voortdurend naar wat Ik gemaakt heb toen Ik jullie en het Universum maakte, jullie voor het Universum en het Universum voor jullie. Zo'n verstrengeling. Wat een breier ben Ik. Wat een vakman. Hoewel Ik zelfs niet breide of met de hand vervaardigde, zal Ik er de eer voor nemen. Een kracht uit Mijn hart schiep jullie en alles. Dat is hoe Ik de Oorspronkelijke Bron ben. Er kwam een geluid uit Mijn mond. Ik ademde en daar was het hele gewelf uitgelegd met al zijn stilte en al zijn bewegende delen. Ik ben nooit opgehouden alles wat tot stand kwam te bewonderen en ook heb Ik niet in de adembenemende ene handeling van Schepping gepauzeerd, die Mijn hart gevuld heeft. Van de geweven draden van Mijn liefde, heb Ik je met ziel vervaardigd.
--------------------------------------------------------------------------------