God zei:
Alles in het leven valt op zijn plaats. Zelfs als de plaats niet is wat je wilt, strijkt het leven daar neer. Het leven vindt zijn plaats. Draden worden vastgemaakt en netjes vastgemaakt. Een aspect van het leven ontmoet een andere. Zelfs draden van jaren geleden vinden hun rechtmatige plaats, maar weer later kunnen ze van plaats wisselen. Als er gebeurtenissen en mensen in het leven niet langer op hun rechtmatige plaats zijn, dan veranderen ze, en kunnen op onwaarschijnlijke plaatsen opdagen. Voorwerpen, hetzelfde. Ze gaan van een schatkist naar een andere, en jouw telescoop kan ze misschien niet langer bereiken.
Huizen hetzelfde. De ene dag is het jouw huis. De volgende dag woont er iemand anders. Het leven is als een lied. Het wordt gechoreografeerd. De dansers blijven beslist niet op één plaats. En toch, zelfs als je avontuur zoekt, zou een deel van jou de dingen graag houden zoals ze nu zijn. Als het niet houden is, dan tenminste er naar believen naar kunnen reiken.
Je wilt dat de dingen zijn zoals op een oude foto. Je ouders wonen voor altijd in je hart, en toch hebben ze zich verwijderd alsof ze van jou afdreven. Natuurlijk, deden zij dat niet. Zij staan niet langer vooraan op de foto, en toch werd hun foto genomen en in je hart gehangen. Degenen die zijn gestorven, zoals de wereld over de dood spreekt, kunnen niet herrezen worden, want er is geen dood. De oppervlakte van het leven is niet alles. Het komt zelfs niet in de buurt van het hele verhaal. Het is alleen maar de oppervlakte.
Al het weeklagen dat je verkiest te doen verandert de oppervlakte niet, of, als het dat op een of andere manier doet, dan was dat ook een vastgemaakte knoop van een draad. Maar toch blijven knopen niet voor altijd vastgemaakt. Schuifknopen zijn een deel van het leven.
Tegelijkertijd is niets in het leven gebroken. Het bouwt weer op. Niets is er op de verkeerde plaats. Wat je er ook over denkt, wat de wereld er ook over denkt, wat heilige teksten er over denken, het is in orde. De kaarten liggen zoals ze liggen. Ze zijn gewoon op een volgorde gegaan die precies juist is. En als de kaarten in een andere volgorde gevallen waren, dan was dat net zo goed geweest. De orkestratie is perfect. Hoe zou dat kunnen? Maar toch is het zo. Ongelooflijk als het mag lijken, welk lied er ook gezongen wordt, gewoon, dat is het lied dat verondersteld werd gezongen te worden. Op een indirecte manier, heb jij het gekozen. Je veroorzaakte het niet, maar het was toch een keuze. Misschien koos je het duizend jaar geleden. Je zou het nu niet kiezen, of misschien zou je dat wel, hangt er vanaf. In elk geval, bezoekt een lied jou nu.
Het leven is onvoorspelbaar, natuurlijk, en toch heb je het misschien voorspeld. Je bent het misschien vergeten en toch heb je het misschien neergeschreven. "Dit is de weg om te gaan", heb je misschien gedacht in een verborgen hoekje van je geest in een lang vergeten tijd, of misschien heb je het niet gedacht, en toch had je er een gedachte over. Gedachten, zoals je al weet, zijn krachtig. Ze zijn echt. Soms worden ze op een of andere manier werkelijkheid. Gedachten kennen geen tijd, begrijp je. Ze zwemmen rond als vissen. Ze springen. Ze springen in de lucht. Ze duiken onder de oppervlakte. Geheiligd zij gedachten. En waar ze landen, wiens handen ze vangen, niemand weet het. En zelfs als ze gevangen worden en bekend is waar ze zijn, dan kunnen ze plotseling een tochtje maken, komt er een nieuwe configuratie in de plaats, als een koor dat van het podium afgaat en een ander koor dat opkomt. Is het leven in de wereld niet zo?
De bekende zekerheid is de Hemel. Zo krachtig zijn jouw gedachten, dat de Hemel niet altijd gekend of erkend wordt, inclusief krachtige gedachten die op bepaalde dagen en nachten vergissingen genoemd zouden kunnen worden, of in twijfel getrokken zouden kunnen worden, of zelfs helemaal niet gedacht.