God zei:
Ik hoor je. Hoor jij Mij? Voel je Mijn omhelzing? Voel je Mij dichtbij jou? Weet je dat jouw hart naast het Mijne is? Of liever, in het Mijne en het Mijne in dat van jou. We zijn zo wederkerig dat het niet te zeggen valt wiens hart Wiens is. Ik gaf jou Mijn hart om vrijelijk op Aarde te geven.
Wij delen een hart, geliefden. Dat is niet een half hart maar de volheid van volheid. Ons Ene Hart van Liefde omvat het Universum. Je kunt je er niet voor te verbergen.
Geliefden, wat als alles wat gebeurt liefde is die naar jou wenkt? Je denkt dat dit onmogelijk moet zijn omdat je verlies hebt gekend en je verdriet hebt gekend, en niemand jou kan zeggen dat wat je hebt meegemaakt ook maar een beetje op liefde lijkt. Je hebt gelijk dat hartzeer geen liefde is. Lijden is geen liefde, dus daarom, geliefden, vraag Ik je met alle gevoel van medeleven, “Waarom lijd je dan?”
In vele gevallen heb je geleerd dat bepaalde gelegenheden verondersteld worden lijden met zich mee te brengen. Maar wat als je dat niet gelooft, wat dan? Je bent gewend aan het idee dat als je hebt kou gevat, je zult hoesten. Op dezelfde manier ben je gewend aan het idee dat lijden deel uitmaakt van het noodlot in het leven van mensen die op Aarde leven. Je hoeft alleen maar naar de geschiedenis te kijken om dat te weten, maar toch hoef je de geschiedenis niet te herhalen.
Pijn is pijn. Fysieke pijn is fysieke pijn. Emotionele pijn is emotionele pijn. Pijn wordt lijden als jij medelijden met jezelf hebt. Je denkt, “Ik ben pijn”. En dan ben je verzekerd van pijn. Denk je niet dat Ik hardvochtig ben als Ik dat tegen je zeg? Er zijn duidelijk situaties in het leven die je niet wilt en toch doen ze zich voor. Het is een feit dat lichamen van mensen sterven. Het helpt jou niet als Ik zeg dat de klappen die jou in het leven jou treffen niets persoonlijks zijn. Als je de dood van het lichaam van geliefden zou kunnen opnemen als weersveranderingen, hoe erg en hoe lang zou je dan lijden?
Je kunt het leven niet ontwijken, geliefden. Je bent hier op Aarde om het leven te leven en zelfs niet de dood van geliefden als tarten op te vatten. Het leven zelf gaat op en neer, maar jullie, jullie, geliefden, moeten op een rustig schip zijn. Je hoeft niet zo hoog te stuiteren of zo laag te neer te komen als je doet. Soms heb je zelfs naar de opwinding van ups en downs verlangd. Zeg Me niet dat je dat niet hebt. Soms wil je jezelf zien als een pingpong bal die rond stuitert, en als het ware van pilaar naar paal wordt geslagen.
Je wilt geen lijden maar toch houd je van drama. Waarvan is drama anders gemaakt, geliefden, dan van ups en downs? Drama verschaft een podium voor lijden om zichzelf aan spoorrails vast te binden en te worden overreden en zichzelf te verheerlijken.
Een kind huilt om een kapot speeltje. Jij huilt om kapotte dromen. Je had nooit gedacht dat jouw leven zo zou zijn, hoe het dan ook is. Je verwachtte meer van het leven en meer van jezelf. Het leven is niet bedoeld zo te zijn. Je zou niet zo behandeld moeten worden. Vooral jij wordt verondersteld gaven van het leven te ontvangen en niet te zijn als gewone mensen die hun geliefden verliezen of het een of ander verlies lijden.
Je bent een burger van de relatieve wereld en in de relatieve wereld, komen en gaan lasten en zegeningen.