God zei:
Geliefde, het ogenblik van wat je dood noemt is altijd vredig. Er is geen strijd. Er is overgave aan wat altijd is geweest, en dat is Eeuwigheid. Het leven zoals dat in de wereld wordt ervaren is meestal een strijd geweest tegen de waarheid van het leven. Jij denkt dat het aardse leven bedoeld is eeuwig te duren, zelfs hoewel je met de mond belijdt dat het niet zo is. Maar de waarheid is dat het leven zelf eeuwig is. Er is alleen Zijn. Er is geen dood. Er is niet echt leven na de dood omdat het leven doorgaat en nooit eindigt. Het lichaam valt weg. De geest blijft bij Mij, en hij blijft bij jou. In de dood, is het niet alleen het fysieke dat is veranderd. Maar hoe gehecht ben jij aan het fysieke. Vroeg of laat zul jij de greep die je vingers erop hebben verliezen.
Het fysieke heeft duidelijk geen leven van zichzelf. Je ziet het lichaam als een bewegende kracht. Maar je weet ook dat het niet zo kan zijn. De geest volgt niet het lichaam. Het lichaam is geen vrije vertegenwoordiger. Het begeleidt jou. Jij hoeft het niet te begeleiden.
Het lichaam is een koppel dat jou overal volgt. Het bindt jou aan de aarde, en toch ben jij ongebonden.
Je voelt een groot verlies in jouw hart bij de dood van het lichaam van een geliefde dichtbij of ver weg. In de schaduw van de dood heb jij een aanwijzing met betrekking tot de verbondenheid van alle zielen. Verlies is een truc van de geest, geliefden.
Jouw vriendin is over een andere drempel gestapt. Deze drempel is groter dan van welke dan jij je ook bewust bent op aarde. Maar de vriendschap is niet afgelopen. Jouw vriendin is nu bij jou. Zij is nu meer bij jou omdat zij niet langer door het fysieke leven wordt afgeleid. Niet langer wordt zij in allerlei richtingen getrokken maar in de richting van de nabijheid van liefde. Dichter bij liefde, brengt zij alles binnen de adem van haar ziel dichter bij liefde.
De overgang van jouw vriendin door de zalen van een aardse dood is symbolisch. Er is geen overgang. Er is niets veranderd. Er is nergens heen te gaan en nergens vandaan te gaan. Het enige verschil is in jouw gedachten. Jij werd geboeid door het bestaan van een fysiek wezen en alle gevoelens. De gevoelens zijn fysiek. Jij mist de fysieke aanblik en geluid. Jij mist de ingebeelde ruimte die het lichaam vult. Jij mist de aardse antwoorden. Al die tijd blijft de verbinding in stand, en jouw gevoel van Eenheid heeft nu de gelegenheid zuiverder te worden.
Er werd een feest op aarde gegeven en nu verwaardigt een van de gasten zich naar huis te gaan en jij bent nog op het feest. Een deel van jou zou graag ook naar huis gaan. Maar toch treur jij omdat je vriendin het feest verlaten heeft. Dat je vriendin het feest verliet betekent niet dat ze weg is. Zij is hooguit uit jouw zicht op dit moment. Zij blijft in jouw gedachten maar jouw gedachten zijn niet goed geïnformeerd. Jouw gedachten zeggen je bedroefd te zijn terwijl je blij zou kunnen zijn dat je vriendin een taxi naar huis genomen heeft, en een die jij straks ook zult nemen.
Jij wilt je bij je vriendin voegen terwijl je tegelijk bang bent het feest te verlaten.
Vriendschap zit in het hart niet in de geest. Laat jouw geest je niet vertellen dat er een leven voorbij is en dat een vriendschap over is. Het enkele feit dat jouw hart hunkert naar je vriendin zegt jou dat ze nog steeds hier is. Deze geest die jij niet kunt zien maar die je toch in je hart voelt - dat is de waarheid van je vriendin. Het is altijd zo geweest.
Het fysieke was maar een hoop decor. Vermomming. Maar onder de vermomming, achter de coulissen is waar het leven plaatsvindt. Of het gordijn omhoog is of het gordijn omlaag, wat is er veranderd? Slechts een gordijn, een denkbeeldig gordijn. Het gordijn zou doorkijkgaas of dik fluweel kunnen zijn - het is nog altijd illusie.
Er is geen afscheiding. Er is geen uit elkaar zijn. Er is geen verlies. Waarom moet je hart dan zo’n pijn doen? Laat hartenpijn los. Zij is hier nu bij jou.