HEAVEN # 1591 De Willekeurigheid van Tijd, 28 maart 2005
Tijd is zo onwerkelijk en vluchtig dat je het voorbijgaan ervan niet ervaart en het je ook niet herinnert.
Je herinnert je gebeurtenissen, uitdrukkingen, mensen, bewijs van tijd, maar tijd zelf kun je je niet herinneren.
Het is zozeer iets dat niet bestaat dat je het niet ervaart. Dat heb je ook nooit gedaan. Soms heb je het gevoel
dat tijd vliegt of niet vooruit te krijgen is, maar tijd zelf bestaat nooit, geliefden. Het is een luchtspiegeling.
Het is maar een woord. Het is een concept. Het is niets anders dan een idee. Wat stellen nu eigenlijk deze
zogenaamde jaarboeken van de tijd voor en waar verblijven ze dan?
Wanneer je je verveelt, heb je het gevoel dat tijd zichzelf heel langzaam uitstrekt. Wanneer je je gehaast voelt,
heb je het gevoel dat de klok sneller tikt. Je hebt teveel tijd of niet genoeg tijd. Wat van beide is het nu?
Misschien loopt tijd wel mee met jouw geneigdheid op een bepaald ogenblik. Het is willekeurig.
Tijd is een beslissing die iemand ooit maakte en die aansloeg, en nu kun je er niet zonder.
Tijd verandert haar kleuren, haar klank, hoe zij gemeten wordt, haar samenstelling, haar structuur, haar manifestatie.
Tijd is een spel van: Laten We Doen Alsof.
Je ziet ouder worden overal om je heen. Het grijpt om zich heen. Maar stel nu dat je geen opvatting had
over tijd en ouder worden in je gedachten, zouden ze dan nog bestaan? Indien de wereld haar geloof
in ouder worden opgaf, zou het dan niet verdwijnen? Indien je gedachten creëren wat je ziet,
kunnen je gedachten dan ook niet teniet doen wat je ziet? Kan de wereld door je gedachten en opvattingen
getransformeerd worden? Stel dat de grens van tijd nooit bedacht was, zou je er dan nu een voorstelling van hebben?
Stel dat je tijd helemaal niet zou zien als een kennis die langs komt? Tijd is natuurlijk een vreemdeling.
Tijd is een vreemde eend in de bijt.
Wat houdt het in dat dit ogenblik het enige ogenblik is dat bestaat? Hoe kun je maar steeds toevoegen
aan dit ogenblikkelijke moment, op de manier zoals je doet? Het is een opeenstapeling van…wat eigenlijk?
Hoe komt het toch dat jij denkt dat je tijd kunt pakken alsof het een stuk vlees is en het in uren, dagen,
weken en maanden kunt snijden, dat je denkt dat je tijd van naar voren en naar achteren kunt tellen,
papier op de muur kunt hangen die het aanduidt, er wijzerplaten voor maakt alsof het idolen zijn?
Tijd moet wel haast een valse god van jou zijn!
Je hebt er zeer zeker een altaar voor gemaakt. Je buigt er zelfs voor. Je volgt haar verordeningen op.
Je gehoorzaamt haar regels. Het regeert je en het maakt je tam. Je kijkt meer naar de klok dan naar de zon.
Tijd raakt niet op. Oneindigheid is nooit minder dan dat. Maar oneindigheid past niet in de categorie van tijd.
Tijdloze on-tijd, helemaal geen tijd, of teveel tijd, hebben niets uit te staan met oneindigheid. Ook heeft ruimte
of geen ruimte niets te maken met Zijn.
Tijd en ruimte zijn alleen maar accessoires. Als je het leven als een jas beschouwt, dan zijn tijd en ruimte
de garnering. Ze zijn de versierselen.
Wanneer je op een fluit speelt, reizen de noten door het universum. Je kunt de noten op papier zetten.
Je kunt ze bewaren. Maar de muziek zelf kun je niet eens in je hand houden. De adem die door de fluit heen gaat
en de muziek maakt, kun je niet eens in je hand houden. Het kan niet vastgepakt worden. Je kunt de grootsheid
van de muziek noch de viool die het welwillend weergeeft, niet vastpakken. De muziek zelf bestaat
in een andere dimensie, en dat is één van de redenen waarom je er zoveel van houdt.
Maar tijd bestaat slechts op Aarde. Tijd houdt je gebonden aan Aarde. Oneindigheid en eeuwigheid verheffen je naar Heaven.
Tijd is net zoiets als geld op Aarde. Geld is door de mens bedacht en willekeurig en toch lijkt het essentieel.
Het werd ooit net zo bedacht als tijd. Tijd en geld zijn allebei illusies. bedacht als tijd. Tijd en geld zijn allebei illusies.
Oneindigheid en overvloed zijn dat niet