God zei:
Het was zo dat Ik liefde moest uitdrukken, en Ik lachte van vreugde. En toen, manager van visuele effecten die Ik ben, schiep Ik beelden van hoe Mijn liefde er uit zou kunnen zien. Er waren rozen van Mijn liefde en eenden en olifanten en rotsen en zeeën, en daar was jij, de miljoen gezichten van jou. Dit was zo’n crescendo van liefde. En toen nog een lachsalvo, en nog een draai aan het wiel, en, als in een caleidoscoop, veranderden de beelden en ze verschenen en verdwenen en dwarrelden samen in een prachtige extase van roos na roos en gezicht na gezicht van alle kanten. De rozen tuimelden neer in overvloed. De inhoud van Mijn hart stortte op de grond, en voor het eerst werden rozen geplukt van de Aarde.
Mijn lachen was zo hard dat er sterren ontploften, en de nachthemel werd rondom hen geplaatst. De zon verscheen opeens en de bescheiden maan welfde rondom de Zon, en planeten gaven zichzelf namen en verzonnen verhalen die waar waren en verzonnen tegelijk.
Wat een choreograaf ben Ik. Wat een componist van muziek. Wat een zeeman, Wat een acrobaat. Wat een buitelaar. Wat een artiest. Wat een schrijver. Het beeld dat Ik van jou maakte was liefde. Ik boetseerde jou en gooide je op het pottenbakkerswiel, en weg vloog jij, je landde op een afgelegen deel van de Aarde. Je wreef je ogen uit, en maakte een vlag die je in de grond stak en je zei dat het van jou was. Je eiste maar een klein deel als het jouwe op. Je zou de hele Schepping hebben kunnen opeisen, van stam tot hek, van ster tot ster, van de ene fantasie naar de andere. Je eiste alleen op waar je landde, liever dan je armen wijd te openen voor alles.
Toen protesteerde je dat je werd tekort gedaan. Je leerde vreugde af. Je ontnam het jezelf. Je koos in de plaats daarvan dichtere dingen en wikkelde die om je nek en sleepte ze met je mee om te bewaren. Je leerde vreugde af en leerde bezit. Je leerde vreugde af en leerde arbeid. Je leerde vreugde af en maakte wetten om de herinnering van vreugde te voorkomen. Je wees jezelf heerschappij toe over andere wezens en maakte hen ook jouw eigendom. Je vergat dat Ik dieren aan jouw zorg had toevertrouwd, en je dacht dat zij vee waren.
Je vergat ook wie jij was. Je zag ook iedereen als minder. Je sloeg je ogen neer. Je kon niet naar de zon kijken tenzij je een bril droeg. Je wierp blikken naar de maan, maar meestal hing je mindere lichten op en je herinnerde hen. Je vergat het licht van liefde, en liefde werd overschaduwd. Regen kwam gelegen of ongelegen.
Je vergat dat het Gods schepping was waarop je liep. Je schopte het. Je vergat het lief te hebben. Je groef erin en stal ervan. Je gaf de voorkeur aan zoetigheid. Je vergat de zoetheid van de liefde waaruit je was voortgevloeid. Je had dromen over waarheid en noemde ze dwaasheid.
Je vergat handstandjes op Aarde te doen. In plaats daarvan zwoegde en stampte je. Je luisterde niet naar het lied van de Aarde. Er was teveel lawaai om te horen. Je koos lawaai boven stilte. Stilte werd vreemd. Lawaai werd vertrouwd. En je hart schreeuwde om het lied dat je vergeten was en dat toch nog, hoopte je, gespeeld werd in een ver gelegen land. Je ging van theater naar theater, zoekend naar de muziek waarnaar je verlangde en die, voerde je aan, ergens bestond. Zelfs als jij het niet kon horen, wilde je dat iemand het hoorde. Je wilde dat het ergens waar was.
Je riep een bijeenkomst van de sterren samen, maar in plaats daarvan gaf je een lezing. Je liet de sterren niet spreken. Het was tegen de reglementen. Je liet je hart niet stemmen. Je deed alsof je kon tellen, en al die tijd treurde je om een flauw, heel flauw, herinnerd lied dat uit je keel wilde komen. Je hield het terug, terwijl je wachtte tot iemand naast je het eerst zou zingen. Je vergat dat jij verondersteld werd eerst te zingen. Je dacht dat je niet kon zingen. Je vergat dat het er niet toe deed hoe goed je de wijs kon houden. Je vergat dat het er alleen toe deed dat je zong. Geliefden, zing nu een noot. Laat die uit jouw keel komen. Muziek vanuit jouw keel, het lied Mijn.
.