HEAVEN # 299 Een Volmaakte Roos, 24 augustus 2001
Zelden heb je aan Mij gedacht als Iemand Die Verlangt. Je hebt aan Mij gedacht als Iemand Die
jouw verlangens vervult.
Of je dacht aan Mij als Iemand Die Wil.
Misschien zijn Mijn Verlangen en Mijn Wil wel hetzelfde. Het is zeker zo dat wat Ik verlang ook
gebeurt.
De gedachte aan jou in Mijn hart is hetzelfde als jou.
Ik druk een verlangen uit, en het verlangen is vervuld. Mijn verlangen naar jou was vervuld op het
moment dat ik het dacht.
De vorm van een gedachte drukt het ontluikende verlangen uit. Verlangen is een begin van leven,
en gedachte is de erkenning van dat begin van leven. Verlangen wordt gevoeld, en vervolgens wordt
er een gedachte van gemaakt.
En toch dreef jouw verlangen Mij tot gedachten over jou. Jij wilde uitgedrukt worden, en jij vroeg Mij
om die uitdrukking. Was het nu Mijn verlangen of het jouwe ?
Was Ik eenzaam om jou ? Ik verlangde ernaar dat jij in Onze schepping was, en jij verlangde iets
over jezelf te kennen. In bestaan te komen, vanuit het ei van Mijn wezen – terwijl je je wezen uitstrekte
als het ware, terwijl je het langer maakte en het verpakte – was voor jou een manier om jezelf uit te
drukken en om jezelf verder te zien en voor Mij om Mezelf te zien. Dus werd er een spiegel gemaakt,
en de Schepping schiep zichzelf.
Voordat jij kon verschijnen in de wereld, moest de wereld geschapen worden als een speelveld voor jou.
Uit Mijn gedachte ontsprong de wereld.
Mijn gedachte omvat alles. Hij omvat ook jou, en het staat je vrij om daar rond te dwalen.
Een verlangen is gelijk aan zichzelf. Een verlangen is niet meer of minder dan het is. Een madeliefje is
en madeliefje. Een pioenroos is een pioenroos. En jij bent jij.
Jij dacht aan jezelf in veel lichaamsvormen, en dus werd Mijn enig kind herhaald in wat jij ziet als velen.
Uit het stof van Mijn gedachte, uit de neerslag daarvan als het ware, kwam jij in het bestaan vanuit Mijn
bestaan, en We bestaan nog steeds. Het stof van Mijn gedachte sloeg neer, en jij rees er uit op.
Jij was er ogenblikkelijk omdat Mijn gedachten sneller manifesteren dan de bliksem. Mijn gedachte is
de manifestatie ervan. En jouw gedachte is ook jouw manifestatie ervan.
Uit verlangen, uit gedachte ontstaat manifestatie. Al deze schoonheid die jou omringt – Wij hebben dat
geschapen, jij en Ik.
Alleen bestaat er geen jij en Ik. Ik ben er, en jij bent Mijn gedachte verspreid over een uiteengegaan
universum. Uni-versum. Een lied dat Ik zing, en dat is het lied van jou. Ik zing voor Mezelf.
En jij zingt terug voor Mij. Wij zingen dit ene refrein, en het heet leven. Jij zingt voor Mij, en jij leeft voor
Mij omdat jij Mijn verlangen bent en Mijn gemanifesteerde Wil.
Ik ben het Veld waarop jij speelt.
Het is Mijn hart waar je de snaar van aanslaat.
Jij bent Mijn hart dat verlangt naar Zichzelf.
Jij ging weg om op Aarde te spelen. Ik roep je elke dag tot Mij, en Ik houd een oog op je gericht. Dat kan
Ik gemakkelijk doen omdat Wij Een zijn, en jij niet ver weg kan zijn van Mijn gedachte die jij werkelijk bent.
Jij bent Mijn hartgedachte, Mijn hartelied, Mijn hartsverlangen. Jij bent datgene waar Ik van gedroomd heb,
en Mijn droom kwam uit. Jij dacht dat je je eigen droom was, en dat kun je dan wel denken, maar je bent
van Mij. Jij bent van jou en je bent van Mij, maar je bent alleen maar in zoverre van jou als de Vader niet ver
van het kind is die Hem Vader maakte.
Onze band geeft Mij een groot geluksgevoel, en dat geluksgevoel verlang Ik aan jou te geven zodat je het
zult kennen en iets zult kennen van de liefde die jou schiep als een volmaakte roos. Een volmaakte roos,
niet omsloten door glas, maar vrij om terug op te rijzen naar Heaven die hij nooit verlaten heeft vanwege Mij
en Mijn liefde voor jou, de volmaakte roos.