Waar kwam die angst die je voelt in je maag vandaan?
Het ging juist zo goed met je, en toen opeens begon je vol van angst te zijn over wat je zei of schreef of deed, over hoe je het anders gedaan zou kunnen hebben, beter, of hoe je voor jezelf opgekomen zou kunnen zijn of je mond had kunnen houden, hoe je te assertief was of juist niet assertief genoeg. De lijst kent geen einde. Er is geen gebrek aan aanbevelingen voor wanhoop. Je vindt een oude lijst met fouten die je gemaakt hebt of had kunnen maken. Je leest de lijst keer op keer, alsof die op een of andere manier ondanks zijn uiterlijk jou van dienst zou kunnen zijn.
Jou van dienst zijn? Natuurlijk is jouw lijst die angst opwekt jou niet van dienst. Integendeel zelfs. Het is schadelijk voor je.
Je dacht misschien dat je al je angst kwijt was, en toch, beetje bij beetje, is het er weer in geslopen. Verraderlijk is deze kleine slang die angst heet. Hoe lastig zichtbaar is het als het zich een weg naar binnen baant, en jij, jij bent je er niet van bewust totdat het opeens recht voor je neus staat, en zich tegoed gedaan heeft aan jouw fundament. Door deze angst, voel jij je ondermijnd. Je bent teruggegaan naar die oude en versleten boodschappenlijst. En er staat niets op dat de moeite waard is om te kopen.
Ik zal een nieuwe boodschappenlijst voor je maken. Gooi die oude maar voorgoed weg. Vervang hem maar door deze die Ik je nu geef. Dit is je nieuwe boodschappenlijst die Ik je geef.
Begrijp hem maar goed:
“Ik ben een fijn mens precies zoals ik ben.
“Ik heb de bedoeling om goed te doen, en dat doe ik.
“Ik ga niet langer opnieuw over mezelf nadenken. Ik laat mezelf met rust. Wanneer het me niet aan staat wat ik zei of schreef of deed, dan schrap ik dat onmiddellijk van alle lijstjes, voor eens en altijd. Wat ik gedaan heb of niet gedaan heb dat doet er niet toe. Het is verleden tijd. Ik weet dat de zon tevoorschijn komt en dat de regen ophoudt. Ik ben waarschijnlijk de enige persoon die zit te denken over datgene waar ik spijt van heb. Het heeft geen gehalte om aan te denken, niet een keer. Het doet er niet toe hoe kort geleden, hoe groot of klein, wanneer ik gezeur uit het verleden toelaat, verminder ik de kracht van liefde voor mezelf.
“Het is belangrijk dat ik van mijzelf houd. Het is belangrijk omwille van mij en omwille van allen om mij heen. Ik moet geen spijt hebben en ook moet ik niet op mezelf vitten, want ik ben degene die vooroploopt in een optocht, en het is mijn taak om een rustige tevreden optocht te leiden. Mijn optocht gaat door alle zijstraten en ook hoofdstraten, en het verloopt naar de teneur van mijn gedachten. Ik wil het soort optocht leiden dat ik wil leiden. Ik weiger om een slechte optocht te leiden.
“Wanneer mijn gedachten me angstig maken, laat ik deze gedachten los. Ik houd ze zelfs niet een minuut lang vast, want het zijn afbrekende gedachten. Deze gedachten kronkelen naar binnen en willen niet loslaten. Ze willen er uit gezet worden, en ik ben degene die ze eruit moet zetten.
“Dit is nu gemakkelijk om te doen. Ik schud ze los. Ik keur ze nauwelijks nog een blik waardig, en ik zeg duidelijk tegen hen:
"Angst opwekkende gedachten vol spijt, jullie hebben hier niets meer te zoeken. Jullie horen hier niet thuis. Jullie horen nergens thuis. Jullie zijn als duister geworden schaduwen, en jullie hebben jezelf naar beneden gehaald, en jullie hebben mijn zicht belemmerd.
"Jullie proberen me klein te houden en gemotiveerd door angst. Maat ik zie jullie nu voor wat jullie zijn. Jullie zijn een stuk ontevredenheid, en jullie vinden het leuk om mijn gevoel van welzijn aan te vallen en jezelf en je kameraadgedachten naar binnen te wurmen.
“Jullie zijn indringers en invreters. Jullie kunnen hier niet langer blijven. Jullie moeten gaan, en jullie moeten nú gaan.
"Dus, ga nu, zonder verdere drukte. In naam van God, gooi ik jullie er uit, en, in naam van God, jullie kunnen niet meer terugkomen.“