HEAVEN # 2964 Vaarwel Oude Gedachten, Vaarwel, 5 januari 2009
Dit vasthouden aan oude paden in het leven houdt je tegen. Wanneer je er aan vast houdt, hoe ver kun
je dan vliegen ? Zelfs wanneer je vasthoudt aan een nietig strookje, houd je nog steeds ergens aan vast.
Je hebt band om je vingers gewonden, en je houdt het band stevig vast. Je houdt het stevig vast zoals
een babyhandje wat ook maar binnen zijn bereik komt stevig vast houdt. Je houdt vast aan ideeën.
Je houdt vast aan het verleden. Je houdt vast aan strookjes verleden en wapperende strookjes van de
toekomst, en je laat juist dit moment voorbijgaan, misschien alleen maar om er later terugkijkend aan
vast te houden. Laat met de wind gaan wat bij de wind hoort. Laat de wind je paadje schoonvegen.
Laat de takken vallen. Laat de wind van het leven je paden snoeien zodat je verder kunt gaan. Laat de
wind datgene wegblazen dat hier eigenlijk toch niet is, maar dat jou toch omlaag houdt.
Het is alsof je een hamer en spijkers neemt en je leven met latten vastspijkert. Je probeert het veilig te
houden, en veilig voor jou kan betekenen dat wat al geweest is.
Geliefden, maak je vuist los van alles waar je aan vast houdt. Maak je vuist los van alles dat je verwacht.
Maak je vuist los van alles dat je met je mee sjouwt. Denk eens aan de bagage die je bij je hebt en hoe
oud het is geweest. Hoe overbodig is dat wat je bij je hebt ! Je sjouwt het met je mee alsof het een waardig
doel diende. Ik zeg je dat je het los moet laten, en nog steeds houd je er aan vast. Je houdt vol, en je
struikelt over alles waar je aan vast houdt.
Laat iemand een liedje maken over loslaten, ja ? Er zijn liedjes over verloren liefdes, en toch worden de
verloren liefdes actueel gehouden, alsof ze, uiteindelijk, meer betekenden dan je grootheid. Alles dat
overblijft zijn je gedachten, voorbije gedachten over het verleden. Kostbaar zijn je gedachten voor jou.
Maak ruimte voor nieuwe gedachten en nieuwe liefdes.
Houd op met het verleden in laden te proppen. Je brein is niet gemaakt om een overvolgepropte lade
te zijn. Hoeveel is genoeg, geliefden ?
Je schuift sneeuw in de winter. Schuif nu eens oud denken weg. Laat het smelten in de zonneschijn
van het leven. Laat het los, laat los ! Maak haast ermee. Doe het snel weg. Ruil je oude brein in voor
een nieuwe.
Dit schoonmaken is de bron van jeugdigheid waar zozeer naar gezocht is. Maak je brein vrij. Laat
restanten los. Maak je ramen schoon. Ontdoe je brein van rommel. Maak het leeg zodat je kunt zien.
Je wilt naar buiten en naar binnen kijken.
Je wast elke dag je gezicht. Was nu eens opgestapelde gedachten uit je brein. Was royaal. Laat je
brein stralend tevoorschijn komen. Ontdek een schone lei om op te schrijven.
Ik blijf je dit vertellen totdat je het niet meer nodig hebt.
Geliefden, jullie hebben je stappen naar evolutie hoog opgestapeld. Je kunt alleen maar struikelen
over al deze rommel op je trap. Werk er niet stap voor stap doorheen. Pak gewoon een vuilniszak en
gooi het er allemaal in.
Zeg Me eens, geliefden,wat is daar waar je echt naar moet kijken ? Wat denk je dat er zou gebeuren
wanneer je het weg zou gooien ? Waar ben je bang voor ?
Pak alles dat er op je gouden trap ligt met twee handen op en smijt het overboord.
Zeg : “ Vaarwel, oude gedachte ! Vaarwel, in alle vormen en maten die je aanneemt. Vaarwel jullie
allemaal die alleen maar stof opgestapeld hebben en het mij moeilijk gemaakt hebben om omhoog
te klimmen. Ik ben jullie zat. Echt hoor, ik snap niet waarom ik jullie allemaal zolang zo stevig
vastgepakt vastgehouden heb, alsof jullie op een of andere manier de trap van mijn leven sterker maakten.
Natuurlijk doen jullie dat niet. Natuurlijk hebben jullie dat nooit gedaan. Natuurlijk zaten jullie mij in de weg.
Natuurlijk hinderden jullie mij. Vaarwel nu, oude gedachten waar ik zo lang aan vast gehouden heb.
Vaarwel. “